Κυριακή 3 Απριλίου 2011
Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗΣ
''Λένε πως ένας βασιλιάς της Σαμαρκάνδης θέλησε να πραγματοποιήσει το όνειρο κάθε ανθρώπινου πλάσματος,να ξεφύγει δηλαδή από το θάνατο.Όντας σίγουρος ότι ο τελευταίος κατέβαινε από τον ουρανό και πασχίζοντας να βρεί τρόπο για να γλιτώσει οριστικά από εκείνον, κατασκεύασε για τον εαυτό του ένα παλάτι κάτω απ' τη γη ένα τεράστιο σιδερένιο παλάτι χωρίς πόρτες και παράθυρα.Μυθικά πλούσιος όπως ήταν, έφτιαξε κι έναν τεχνητό ήλιο που ανάτελλε το πρωί και έδυε το βράδυ, ώστε να τον ζεσταίνει και να προσδιορίζει την αρχή και το τέλος κάθε ημέρας.Αλίμονο!Ο θεός του θανάτου κατόρθωσε να ξεγελάσει τον μονάρχη και τρύπωσε στο εσωτερικό του παλατιού για να επιτελέσει το έργο του.Έπρεπε να αποδείξει σε όλους τους ανθρώπους ότι κανένα πλάσμα δεν ξεφεύγει από το Χάρο,ανεξάρτητα απο τη δύναμη ή τα πλούτη του,από την καπατσοσύνη ή την έπαρσή του.
Η Σαμαρκάνδη έγινε λοιπόν το σύμβολο της αναπόφευκτης συνάντησης του ανθρώπου με το ριζικό του''
ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗ-ΑΜΙΝ ΜΑΑΛΟΥΦ
Η Σαμαρκάνδη έγινε λοιπόν το σύμβολο της αναπόφευκτης συνάντησης του ανθρώπου με το ριζικό του''
ΣΑΜΑΡΚΑΝΔΗ-ΑΜΙΝ ΜΑΑΛΟΥΦ
Σάββατο 2 Απριλίου 2011
ΟΜΑΡ ΚΑΓΙΑΜ - Ρουμπαγιάτ
ΟΜΑΡ ΚΑΓΙΑΜ Ο ποιητής των «Ρουμπαγιάτ» (αυτοτελή τετράστιχα). Φιλόσοφος, ποιητής και μαθηματικός, περσικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1050 στην πόλη Νισαπούρ και σπούδασε στη Σαμαρκάνδη.Πέθανε το 1122.
Σα να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου ο κόσμος ζήσε,
λες και τον χουνε ξομπλιάσει για την αφεντιά σου μόνο.
Μα μην το λησμονάς πώς δεν εισ' άλλο από μια χούφτα χιόνι
στην αμμουδιά στρωμένο μια δύο μέρες, που θα λιώσει.
Σύννεφο τις κακοκεφιάς να μην αφήνεις να σε σκιάζει
κι ας μη χαθούν οι μέρες σου σ' αναίτιας λύπης την ομίχλη.
Μην απαρνιέσαι το λιβάδι, το φιλί, το ερωτικό τραγούδι
μέχρι με τον πηλό να ζυμωθεί, μια μέρα, ο πηλός σου.
Είναι φορές που ο άνθρωπος το ανάστημά του ορθώνει.
Τα πλούτη του διαλαλεί,''Εγώ είμαι αυτός!'' δηλώνει.
Όσο ένα όνειρο τρελό η δόξα του κρατάει.
Κι ευθύς ο Χάρος προχωρεί''Εγώ είμαι''ξεσπαθώνει.
ΞΥΠΝΑ,ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ!
ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΨΗΣΗΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΕΣ ΜΟΥ
ΜΙΑ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΗ ΖΩΗ ΤΙ ΧΑΡΗ ΕΧΕΙ ΠΕΣ ΜΟΥ...
Σα να 'τανε φτιαγμένος για το κέφι σου ο κόσμος ζήσε,
λες και τον χουνε ξομπλιάσει για την αφεντιά σου μόνο.
Μα μην το λησμονάς πώς δεν εισ' άλλο από μια χούφτα χιόνι
στην αμμουδιά στρωμένο μια δύο μέρες, που θα λιώσει.
Σύννεφο τις κακοκεφιάς να μην αφήνεις να σε σκιάζει
κι ας μη χαθούν οι μέρες σου σ' αναίτιας λύπης την ομίχλη.
Μην απαρνιέσαι το λιβάδι, το φιλί, το ερωτικό τραγούδι
μέχρι με τον πηλό να ζυμωθεί, μια μέρα, ο πηλός σου.
Είναι φορές που ο άνθρωπος το ανάστημά του ορθώνει.
Τα πλούτη του διαλαλεί,''Εγώ είμαι αυτός!'' δηλώνει.
Όσο ένα όνειρο τρελό η δόξα του κρατάει.
Κι ευθύς ο Χάρος προχωρεί''Εγώ είμαι''ξεσπαθώνει.
Αφού κανείς μας δεν μπορεί το Αύριο να τ’ ορίζει
Γλέντα τη δόλια σου καρδιά που αγάπη βασανίζει
Με το φεγγάρι πιες κρασί, γιατί κι αυτό το αστέρι
Αύριο θα ψάχνει να μας βρεί, μ’ άδικα θα γυρίζει
Afrasiab - Old Samarkand
The fresco, found in 1965, dates from 660 and depicts the King of the Indies riding on a camel to the temple of his ancestors. He is followed by his guards carrying a mask in the manner of the Zoroastrians, and three geese.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)









